Kathmandu naar Jiri

18 oktober 2017

Kathmandu naar Jiri

4 april 2017

Vandaag vertrekken we met de auto naar het startpunt van de trekking: Jiri. Eerst nog een gewone en warme douche nu het nog kan, want ik weet wat me te wachten staat in de bergen. Na het ontbijt sta ik met mijn rugzak beneden. Ang Kami wacht me op in de tuin en stelt me voor aan mijn drager Kendra. Een vriendelijke, verlegen jongeman. We lopen naar een witte jeep en een goedlachse chauffeur. De tassen achterin, de jongens op de achterbank en ik voorin. Klaar voor vertrek!

We gaan kriskras door hartje Kathmandu. Mensen zijn op weg naar hun werk. Groenten- en fruitstalletjes worden weer uitgestald. Het past allemaal maar net in de nauwe straatjes. De verkeerspolitie op hun post midden in de uitlaatgassen en heb ik met ze te doen. We volgen de hoofdweg naar het oosten. Een vroege ochtendzon probeert zich te laten zien door de ochtendnevel en de smog. En ongemerkt rijden we van de ene in de andere stad op de “Highway” naar Tibet.
Ik zuig de wereld in me op. Het blijft een avontuur. Verkeer kriskrast door elkaar. De trucks en de bussen wanen zich de baas van de weg en trekken luid toeterend met zwarte uitlaatgassen de gaten in de weg. Het leven gebeurt langs die grote weg. Mensen, honden en geiten lopen door elkaar. Handeltjes langs de weg en alles onder de stof.

Dan slaan we rechtsaf de hoofdweg af. De paddenstoel zegt “Jiri – 110 km”. Dat lijkt weinig, toch doen we over deze 110 km nog 5 uur. Vanaf dit punt zit er namelijk geen recht stukje meer in de weg. Berg op, berg af, haarspeldbochten slingerend langs de bergwanden, door de kleine dorpjes en bossen, langs boerderijtjes en velden. Een bus voor ons passeren lukt vaak niet en ik ben blij dat ik daar niet in zit als er een tegenligger passeert.

De weg is Nepalees. Soms redelijk. Soms aan flarden gereden. Grote gaten die nog open liggen. Soms opgevuld met stenen. Soms bedekt met betonnen platen daar waar watervalletjes over de weg gaan. Onze lachende chauffeur neemt voorzichtig alle obstakels. De grotere steden waar we door heen komen zijn niet al te fraai. Maar daarbuiten zijn de uitzichten al geweldig. De hoge groene bergen met de vele rijstterrassen tegen de hellingen. Grote wolkenplukken. En de eerste witte toppen in de verte van de Himalaya. Wat is Nepal toch mooi.

Om 16.00 uur komen we in het dorpje Jiri aan. Onze eindbestemming van vandaag en ons startpunt van de trekking morgen!

King of the Road

De cijfers
1400 meter: Kathmandu
1900 meter: Jiri
afstand: 160 km
8 uur rijden

Everest, Gokyo and Three Passes

Bodhnath

7 oktober 2017

Bodhnath

3 april 2017

Joy staat op het afgesproken tijdstip klaar. Ik ga naast hem voorin zitten om onderweg niets te missen. We rijden naar Bodhnath, een van de grootste boeddhistische stoepa’s ter wereld en mijn favoriete plekje in Kathmandu. Voor iedere trekking breng ik een bezoek. Voor een veilige terugkeer. Het is een soort van bijgeloof geworden.

Joy parkeert zijn auto op de vaste plek in een van de zijstraatjes. En boven de hoge gebouwen uit zie ik een toren van goud en de ogen van Boeddha. Hij is weer opgebouwd! Bij de aardbeving van 2 jaar geleden raakte de stoepa zwaar beschadigd. Bij mijn bezoek vorig jaar op weg naar Tibet stond alles nog in de steigers. Geen gouden toren, geen gebedsvlaggen en geen pelgrims.
Als een ware Nepalese steek ik de drukke straat over, loop onder de boog door en sta oog in oog met Bodhnath. Weer in volle glorie! De gebedsvlaggen en pelgrims zijn terug. Alsof er nooit een aardbeving geweest is.

Ik laat het rustig op me inwerken en loop dan het rondje met de klok mee langs alle gebedsmolens in de muur. Tussen de Tibetaanse pelgrims en boeddhistische monniken. Bodnath kijkt toe. Hier staat de tijd stil. “Om mani padme hum” klinkt uit de vele winkeltjes. Flarden wierook stijgen op uit grote stenen potten. Uit open ramen klinken boeddhistische muziekinstrumenten en gezang. Honden liggen verspreid op de grond. Vele handen draaien de gebedsmolens steeds opnieuw. De pelgrims met verweerde gezichten, lange vlechten en mooie gewaden lopen hun rondjes langs Bodnath. Keer op keer op keer. De kralenkettingen glijden door hun kromme vingers. Op een bankje in de zon zie ik deze bijzondere wereld aan me voorbij gaan. Alsof ik nooit weggeweest ben.

Te snel is het weer tijd om te gaan. Ik heb nog veel te doen. Om 18 uur ben ik terug in het hotel. Het tijdsverschil en de nacht overslaan eisen hun tol. Ik sla het avondeten over. Een colaatje en een broodje van vanmiddag zijn goed genoeg. En op mijn gemak maak ik mijn rugzak voor de trekking in orde. De weinige spullen die ik niet nodig heb gaan in het depot van het hotel. Ik stuur de laatste appjes naar huis en lig om 20 uur in mijn bed. Een goed bed. Het was een mooie dag.

Om mani padme hum

2 Comments

Everest, Gokyo and Three Passes

Aankomst Kathmandu

7 oktober 2017

Aankomst Kathmandu

maandag, 3 april 2017

Aankomst
Het is druk op het vliegveld van Kathmandu. Het rode bakstenen gebouw van Tribhuvan International Airport voelt vertrouwd. De gezichten lijken hetzelfde. De tijd lijkt hier stil te staan. Toch zijn er iedere keer weer kleine veranderingen te zien. De wachttijden, die zijn er niet minder om. De man van het visumloket wenkt me. Een visum tot 30 dagen is 40 dollar, een visum tot 90 dagen is 100 dollar. Mijn verblijf in Nepal? 31 dagen … De man vraagt 40 dollar, geeft me een 30 dagen visum en knipoogt. Op het visum staat 30 + 1 dag geschreven. We kijkend elkaar lachend aan. Hoe aardig!

Met mijn reistas en rugzak loop ik naar buiten. De geuren en geluiden zijn vertrouwd. De mensen achter het hek die hun gasten komen ophalen ook. Ik kijk op de vele blaadjes op zoek naar mijn naam. En daar hoor ik ineens “Natasja” roepen. De man van Thamserku komt aanlopen en zwaait met het blaadje in zijn hand. Terwijl we naar de auto lopen, zegt hij lachend dat ie me herkende van de vorige keren.

Oude bekenden
De auto van Thamserku brengt me naar het Nirvana Garden Hotel aan de rand van Thamel, de toeristenwijk van Kathmandu. Ik neem de stad in me op. De stad die ik eens zo vies en te druk vond. Ik ben ervan gaan houden. De drukte, de chaos en de mensen.
Mijn agent Kumar wacht me op in de lobby van het hotel. Het is goed elkaar weer terug te zien. Het personeel van de receptie heet me weer hartelijk welkom. Ook hier staat de tijd stil. We praten bij met een kop thee, doen de gebruikelijke incheck en nemen de details van mijn trekking door. Een jongeman schuift aan. Het is mijn gids, Ang Kami Sherpa. Jong, een hippe haarkuif en een oorringetje. Helemaal anders dan mijn vorige gids Sancha. We maken kennis en zullen vanaf morgen een maand lang samen optrekken. Maar dat is morgen pas.

Het is inmiddels half 3 als ik op mijn hotelkamer kom. Ik geniet even van het zonnetje op het balkon van mijn hotelkamer. Het is een heerlijke 25 graden. Hoe anders dan in december. Veel tijd in Kathmandu heb ik niet. Morgenvroeg vertrek ik al naar de bergen. Dus tijd om in actie te komen. Buiten staat Joy naast zijn kleine witte autootje. Met een lach begroeten we elkaar. Joy is mijn vaste taxichauffeur in Kathmandu en heeft zijn standplaats bij het hotel. We spreken over een half uurtje af. Eerst de praktische zaken: geld pinnen, flessen water en een broodje kopen. Dus ik loop snel de hoek om, Thamel in.

Good to be Back