Browsing Category

Everest, Gokyo and Three Passes

Everest, Gokyo and Three Passes

Dag 2 van Kathmandu naar Jiri

13 augustus 2017

Dag 2  van Kathmandu naar Jiri

4 april 2017

 

Vandaag vertrekken we met de auto naar het startpunt van de trekking: Jiri. Eerst nog een gewone en warme douche nu het nog kan, want ik weet wat me te wachten staat in de bergen. Na het ontbijt sta ik met mijn rugzak beneden. Ang wacht me op in de tuin en stelt me voor aan mijn drager Kendra. Een vriendelijke, verlegen jongeman die me doet denken aan Saila, mijn lieve drager op vorige trekkings. We lopen naar een witte jeep en een goedlachse chauffeur. De tassen achterin, de jongens op de achterbank en ik voorin. Klaar voor vertrek!

We gaan kriskras door hartje Kathmandu. De locals zijn onderweg naar hun werk en groenten- en fruitstalletjes worden weer uitgestald. Het past allemaal maar net in de nauwe straatjes. De verkeerspolitie op hun post tussen de uitlaatgassen en heb ik met ze te doen. We volgen de hoofdwegen naar het oosten. Een vroege ochtendzon door de ochtendnevel en smog. En ongemerkt rijden we van de ene in de andere stad op de “Highway” naar Tibet.
Ik zuig de wereld om me heen in me op. Het blijft een avontuur. Verkeer kriskrast door elkaar. De trucks en de bussen wanen zich de baas van de weg en trekken luid toeterend met zwarte uitlaatgassen de gaten in de weg. Het leven gebeurt langs die grote weg. Mensen, honden en geiten lopen door elkaar. Handeltjes langs de weg en alles onder de stof.

Dan slaan we rechtsaf de highway af. De paddenstoel zegt “Jiri – 110 km”. Dat lijkt weinig, toch doen we over deze 110 km nog 5 uur. Vanaf dit punt zit er namelijk geen recht stukje meer in de weg. Berg op, berg af, haarspeldbochten slingerend langs de bergwanden, door de kleine dorpjes en bossen, langs boerderijtjes en velden. Een bus voor ons passeren lukt vaak niet en ik ben blij dat ik daar niet in zit als er een tegenligger aan komt.
De weg is Nepalees. Soms redelijk. Soms aan flarden gereden. Grote gaten die nog open liggen. Soms opgevuld met stenen. Soms bedekt met betonnen platen daar waar watervalletjes over de weg gaan. Onze lachende chauffeur neemt voorzichtig alle obstakels. De grotere steden waar we door komen zijn niet al te fraai. Maar daarbuiten zijn de uitzichten al geweldig. De hoge groene bergen met de vele rijstterrassen tegen de hellingen. Grote wolkenplukken. En de eerste witte toppen in de verte van Rolwaling, Langtang en Jugal Himal. Wat is Nepal toch mooi!

Om 16.00 uur komen we in het dorpje Jiri aan. Onze eindbestemming van vandaag en ons startpunt van de trekking morgen!


We zijn er

 

De cijfers
1400 meter: Kathmandu
1900 meter: Jiri
afstand: 160 km
8 uur rijden

Everest, Gokyo and Three Passes

Bodhnath

13 augustus 2017

Bodhnath

3 april 2017

 

Joy staat op het afgesproken tijdstip klaar. Ik ga naast hem voorin zitten om onderweg niets te missen. Wij rijden naar Bodhnath, een van de grootste boeddhistische stoepa’s ter wereld en mijn favoriete plekje in Kathmandu. Voor iedere trekking breng ik een bezoek. Voor een veilige terugkeer. Het is een soort van bijgeloof geworden.

Joy parkeert zijn auto op de vaste plek in een van de zijstraatjes. En boven de hoge gebouwen uit zie ik een toren van goud en de ogen van Boeddha. Hij is weer opgebouwd! Bij de aardbeving van 2 jaar geleden raakte de stoepa zwaar beschadigd. Bij mijn bezoek vorig jaar op weg naar Tibet stond alles nog in de steigers. Geen gouden toren, geen gebedsvlaggen en geen pelgrims.
Als een ware Nepalese steek ik de drukke straat over, loop onder de boog door en sta oog in oog met Bodhnath. Weer in volle glorie! De gebedsvlaggen en pelgrims zijn terug. Alsof er nooit een aardbeving geweest is.

Ik laat het rustig op me inwerken en loop dan het rondje met de klok mee langs alle gebedsmolens in de muur. Tussen de Tibetaanse pelgrims en boeddhistische monniken. Bodnath kijkt toe. Hier staat de tijd stil. “Om mani padme hum” klinkt uit de vele winkeltjes. Flarden wierook stijgen op uit grote stenen potten. Uit open ramen klinken boeddhistische muziekinstrumenten en gezang. Honden liggen verspreid op de grond. Vele handen draaien de gebedsmolens steeds opnieuw. De pelgrims met verweerde gezichten, lange vlechten en mooie gewaden lopen hun rondjes langs Bodnath. Keer op keer op keer. De kralenkettingen glijden door hun kromme vingers. Op een bankje in de zon zie ik deze bijzondere wereld hier aan me voorbij gaan. Alsof ik nooit weggeweest ben.

Te snel is het weer tijd om te gaan. Ik heb nog veel te doen. Om 18 uur ben ik terug in het hotel. Het tijdsverschil en de nacht overslaan eisen hun tol. Ik sla het avondeten over. Een colaatje en een broodje van vanmiddag zijn goed genoeg. En op mijn gemak maak ik mijn rugzak voor de trekking in orde. De weinige spullen die ik niet nodig heb gaan in het depot van het hotel. Ik stuur de laatste appjes naar huis en lig om 20 uur in mijn bed. Een goed bed. Het was een mooie dag.

 

Om mani padme hum

 

Everest, Gokyo and Three Passes

Aankomst Kathmandu

12 augustus 2017

 

maandag, 3 april 2017

Aankomst
Het is druk op het vliegveld van Kathmandu. Het rode bakstenen gebouw van Tribhuvan International Airport voelt vertrouwd. De gezichten lijken hetzelfde. De tijd lijkt hier stil te staan. Toch zijn er iedere keer weer kleine verschillen te zien. De wachttijden, die zijn er niet minder om. De man van het visumloket wenkt me. Een visum tot 30 dagen is 40 dollar, een visum tot 90 dagen is 100 dollar. Mijn verblijf in Nepal? 31 dagen … De man vraagt 40 dollar, geeft me een 30 dagen visum en knipoogt. Op het visum staat 30 + 1 dag geschreven. We kijkend elkaar lachend aan. Hoe aardig!

Met mijn reistas en rugzak loop ik naar buiten uit. De geuren en geluiden zijn vertrouwd. De mensen achter het hek die hun gasten komen ophalen ook. Ik kijk op de vele blaadjes op zoek naar mijn naam. En daar hoor ik ineens “Natasja” roepen. De man van Thamserku komt aanlopen en zwaait met het blaadje in zijn hand. Terwijl we naar de auto lopen, zegt hij lachend dat ie me herkende van de vorige keren.

Oude bekenden
De auto van Thamserku brengt me naar het Nirvana Garden Hotel aan de rand van Thamel, de toeristenwijk van Kathmandu. Ik neem de stad in me op. De stad die ik eens zo vies en te druk vond. Ik ben ervan gaan houden. De drukte, de chaos en de mensen.
Mijn agent Kumar wacht me op in de lobby van het hotel. Het is goed elkaar weer terug te zien. Het personeel van de receptie heet me weer hartelijk welkom. Ook hier staat de tijd stil. We praten bij met een kop thee, doen de gebruikelijke incheck en nemen de details van mijn trekking door. Een jongeman schuift aan. Het is mijn gids, Ang Kami Sherpa. Jong, een hippe haarkuif en een oorringetje. Helemaal anders dan mijn vorige gids Sancha. We maken kennis en zullen vanaf morgen een maand lang samen optrekken. Maar dat is morgen pas.

Het is inmiddels half 3 als ik op mijn hotelkamer kom. Ik geniet even van het zonnetje op het balkon van mijn hotelkamer. Het is een heerlijke 25 graden. Hoe anders dan in december. Veel tijd in Kathmandu heb ik niet. Morgenvroeg vertrek ik al naar de bergen. Dus tijd om in actie te komen. Buiten staat Joy naast zijn kleine witte autootje. Met een lach begroeten we elkaar. Joy is mijn vaste taxichauffeur in Kathmandu en heeft zijn standplaats bij het hotel. We spreken over een half uurtje af. Eerst de praktische zaken: geld pinnen, flessen water en een broodje kopen. Dus ik loop snel de hoek om, Thamel in.

Good to be Back

Everest, Gokyo and Three Passes

Onderweg

12 augustus 2017

Onderweg

2 april 2017

 

Ik kijk uit het vliegtuigraam. Het rode logo van Turkish Airlines op de vleugel steekt fel af tegen de strakblauwe lucht. Daaronder een skyline van witte bergtoppen. De Himalaya! Een uitzicht waar ik nooit genoeg van krijg. Ik ben er bijna. Nepal!

Mijn gedachten gaan terug naar mijn laatste trekking in december twee jaar geleden. Een trekking van vier weken naar Gokyo en Everest. Door hevige sneeuwval raakten we ingesneeuwd in Gokyo op 5000 meter hoogte. Na vijf dagen maakte een helikoptervlucht een voortijdig einde aan mijn trekking. De vlucht was een droom! Onbeschrijfelijk mooi. Maar bracht me anderhalve week te vroeg terug naar de grote stad. Ik wist dat ik terug zou komen om deze trekking opnieuw te doen.

Ik kijk weer naar de witte bergtoppen in de verte. De komende maand loop en leef ik weer tussen deze reuzen. Nu, twee jaar later, is het zover.

Weer terug!

Everest, Gokyo and Three Passes

Programma Everest, Gokyo en Three Passes

12 augustus 2017

Wil je weten wat mijn programma was? Welke route ik heb gelopen en waar ik heb geslapen?
Dat vind je hier!

 

Dag  1      Aankomst Kathmandu

Dag  2      Rit naar Jiri, startpunt van de trekking

Dag  3      Deurali

Dag  4      Sete

Dag  5      Junbesi

Dag  6      Nunthala

Dag  7      Bupsa

Dag  8      Surkhe

Dag  9      Monjo

Dag 10     Namche

Dag 11     Namche (acclimatisatietocht)

Dag 12    Tengboche

Dag 13    Dingboche

Dag 14    Dingboche (acclimatisatietocht)

Dag 15    Chukung en Island Peak Basecamp

Dag 16    Chuking Ri en Dingboche

Dag 17    Lobuche

Dag 18    Gorekshep en Everest Base Camp

Dag 19    Kala Pattar en Zongla

Dag 20    Cho La (Pas) en Dragnag

Dag 21    Gokyo

Dag 22    Heilige meren van Gokyo

Dag 23    Gokyo Ri

Dag 24    Renjo La (Pas) en Lunden

Dag 25    Thame

Dag 26    Sundur Peak

Dag 27    Monjo

Dag 28    Lukla

Dag 29    Vlucht naar Kathmandu

Dag 30    Kathmandu

Dag 31    Vertrek naar huis

Everest, Gokyo and Three Passes

In 5 stappen fit genoeg voor een trekking

12 augustus 2017

In 5 stappen fit genoeg voor een trekking

 

Hoe traint iemand uit een land op zeeniveau en zonder bergen voor de Himalaya? Hoe bereid je je voor op een bergtrekking? En wanneer ben je fit genoeg? De antwoorden op die vragen zijn voor iedereen anders. Waar ik door de jaren heen wel achter ben gekomen: het is pas leuk als je fit bent! Ben je niet fit, dan is iedere dag een gevecht.

Wil je weten hoe ik me voorbereid en wat voor mij het beste werkt?

1.  Mijn vaste hardlooprondje
Een paar keer per week ren ik mijn vaste hardlooprondje van 5 kilometer. Thuiskomen, omkleden en rennen. Lukt dat niet, dan maak ik daar een wandelrondje van.

2.  Kilometertjes in de benen
Ik hou van wandelen. Door het jaar heen maak ik mooie dagtochten. Zo’n 3 maanden voor de start van een lange trekking voer ik die tochten op en maak ik mijn rugzak zwaarder. Een weekendje naar zee is al goed voor 50 kilometer over het Noordzeestrand. Naast de bergen is er niets zo mooi als de zee, de wind en onze Nederlandse wolkenluchten. Maar dat geldt ook voor onze herfst. Etappes van het Pieterpad lenen zich heel goed voor prachtige herfstwandelingen langs mooie routes. De benen worden sterker!

3.  Steile hellingen in de Ardennen
Maar er moeten ook hoogtemeters gemaakt worden. Daarvoor ga ik naar mijn lievelingsplekje in de Ardennen: de Belgische dorpjes Bagimont en Bohan. Hier heeft goede vriend Geert zijn Outdoorschool en geeft hij cursussen op het gebied van bergwandelen en trekkings (www.outdoorschool.be). Hier mag ik regelmatig komen logeren. Het gebied rondom Bohan staat bekend om zijn pittige steile hellingen die niet onder doen voor een goeie helling in de bergen. Ideaal voor bergwandeltraining! Ik train met zware rugzak en zorg voor een flink aantal hellingen per dag. Goed voor 1000 meters bergop en bergaf. Daarmee train je niet alleen je benen, maar ook je ademhaling en je hartritme.

4.  Traplopen
Bergtraining blijft lastig in een land zonder bergen. Dus verzin ik er iets op. Mijn familie woont in een flatgebouw van 6 verdiepingen hoog. Vanaf een maand voor vertrek train ik daar 2 keer per week met een rugzak op. 6 verdiepingen trappenlopen, op en af, 10 keer achter elkaar. Goed voor supersterke bovenbenen en uithoudingsvermogen!

5.  Ontspanning en rust
Het is ook belangrijk dat het lichaam tussendoor voldoende herstelt. Straks op de trekking loop je iedere dag, maar nog thuis is het wijs om sportdagen met rustdagen af te wisselen. De laatste dagen voor de trekking sport ik niet meer en wandel ik alleen nog een uurtje. Het is belangrijk om goed uitgerust en uitgeslapen aan een trekking te beginnen.

En zo ben ik fit, sterk en vol vertrouwen klaar voor de bergen! 🙂


Kom maar op

 

Everest, Gokyo and Three Passes

Hoe gaat dat nou, zo’n trekking?

12 augustus 2017

Hoe gaat dat nou, zo’n trekking?

 

Regelmatig krijg ik de nodige vragen over hoe zo’n trekking dan gaat. Ga ik echt alleen en is dat wel veilig? Moet ik ook in de touwen? Hoe koud is het daar? Wat doet de sherpa? Hoeveel loop je? Iedere dag?! En is het dan druk? Is het gevaarlijk? Vind je het niet eng? Waar ga je nu weer aan beginnen?! Tijd om die vragen te beantwoorden.

Wat staat me te wachten?
Van Kathmandu ga ik per auto naar het plaatsje Jiri, startpunt van de trekking. Dat is een flinke dagrit. Op bijna 2000 meter hoogte beginnen we te wandelen. Het is bergwandelen, niet bergbeklimmen. Ik hoef niet in touwen, beugels en ijzers. Maar ik ga wel hoog. Op het hoogste punt lopen we ruim 800 meter hoger dan de Mont Blanc, Europa’s hoogste berg.

We lopen over eeuwenoude handelspaden en door Nepalese bergdorpjes. In principe wandelen we iedere dag, 26 dagen lang. Omdat ik zoveel dagen heb, is er ruimte voor een rustdag of een kortere dag. De meeste dagen lopen we zo’n kilometer of 15, waar we 5 tot 8 uurtjes over doen. Na anderhalve week passeren we de 4000 meter grens. De lucht bevat op deze hoogte zo’n 60 procent zuurstof en het lichaam heeft tijd nodig zich aan te passen. Daarom hebben we vanaf deze hoogte af en toe een acclimatisatiedag nodig om hoogteziekte te voorkomen.

Is het druk?
Het gebied van Mount Everest is het meest populaire en drukke van de Himalaya. In oktober en november is het op deze paden ontzettend druk. December is een stuk rustiger vanwege de intredende winter. In het voorjaar wordt het opnieuw druk. Dit is de meest geschikte periode om Mount Everest en de andere achtduizenders in de Himalaya te beklimmen. Everest Base Camp is dan in vol bedrijf en expeditieteams bereiden zich voor op de sprong naar de top. Die sfeer wil ik proeven. Everest Base Camp wil ik zien. Daarom ga ik deze keer in april. Ik besef dat het drukker zal zijn dan ik gewend ben. Maar hoe druk? Ik heb geen idee.

Waar slaap ik?
De nachten breng ik door in eenvoudige lodges van steen of hout. Dan lig ik in mijn donzen slaapzak die me warm moet houden tijdens nachten tot -10 graden op hoogte. Gelukkig zal het overdag niet zo koud zijn. Met een zonnetje is het al snel 15 graden . Douchen is er niet echt bij. Op lagere hoogte met nog redelijke temperaturen wil dat nog wel es lukken. Een klein douchekopje met wisselende stralen. Het water is echter koel voordat het je lijf raakt. Toch is er af en toe een uitzondering met redelijk warm water en goede douchekop. Soms is het op de hurken onder een kraantje, een andere keer is het een emmer heet water om mezelf en mijn haren mee te wassen.  De toilet is vaak buiten. 4 wandjes, een dakje en een gat in de grond. Alhoewel op mijn laatste trekkings er steeds vaker zittoiletten zijn. Soms gebouwd tegen de lodge zodat je binnendoor kunt, maar meestal buiten langs. Even rennen vanwege de kou en dan even blijven staan om naar de eindeloze sterrenhemel te kijken.  Hoe heerlijk de eerste echte hete douche en een zittend toilet na de trekking in het hotel in Kathmandu weer zijn. Dat is pas ware luxe!

Sherpa en drager
De sherpa is mijn berggids. Hij leidt me door de bergen en over passen en ziet mee toe op mijn welzijn. Het zijn prachtige, sterke mensen! Mijn grote backpack wordt door een drager van lodge naar lodge gebracht. Dus hoef ik alleen mijn dagrugzak te dragen. Toch nog altijd een kilo of 5 à 6 (noodmateriaal, extra kledinglagen en drinken).

En dan resteert er niets anders dan stappen en genieten, beleven en voelen!

 

Zo gaat dat dus

 

Everest, Gokyo and Three Passes

Nepal

12 augustus 2017

Nepal

 

Op mijn eerste reis neem ik jullie mee naar Nepal. Naar de machtige Himalaya. Mee op trekking met mijn rugzak en mijn gids. Nepal, het land dat mijn hart gestolen heeft. Een bergwereld die mijn adem blijft benemen. Steeds kom ik er weer terug. Voor mijn vaste volgers zijn mijn verhalen inmiddels een wereld van herkenning. Voor nieuwe lezers gaat er een bijzondere bergwereld open. Hopelijk genieten jullie er allemaal weer van.

Afgelopen april was het zover. Na twee jaar was ik terug in Nepal voor een nieuwe trekking. Mijn vijfde trekking in tien jaar tijd. De langste, de hoogste en de uitdagendste ooit. Een maand lang op weg naar Everest Base Camp, naar Gokyo en over de bekende Drie Passen. Tien dagen leven op 5000 meter en hoger. Ga je mee?

 

Adembenemend